Najnowsze badania zaprezentowane podczas konferencji Lunar and Planetary Science Conference 2026 rzucają nowe światło na możliwe pochodzenie pierścieni Saturna. Dotąd powszechnie przyjmowano, że olbrzymia planeta i jej charakterystyczne, szerokie pierścienie uformowały się niemal równocześnie, ponad 4 mld lat temu. Jednak obserwacje prowadzone przez sondę Cassini wykazały, że pierścienie są zadziwiająco czyste i składają się głównie z wody w postaci lodu.

Według Saschy Kempfa z Uniwersytetu Kolorado, tak wysoki stopień czystości jest wyjątkowo trudny do uzyskania przy tak długim czasie wystawienia na działanie pyłu kosmicznego. “Wyobraź sobie, że masz w domu czysty dywan. Prędzej czy później opadnie na niego kurz. To samo powinno dziać się z pierścieniami” – wyjaśnia Kempf.

Najnowsza hipoteza zakłada, że ok. 100 mln lat temu hipotetyczny księżyc Chrysalis zbliżył się za bardzo do Saturna i w efekcie został rozerwany przez silne siły pływowe planety. Według symulacji komputerowych, w wyniku takiego rozpadu mogłoby powstać wystarczająco dużo lodu, by uformować znane dzisiaj pierścienie.

Z modelowania wynika, że Chrysalis miał być ciałem zbudowanym z lodowego płaszcza i skalistego jądra. Tylko lodowa część została rozbita i częściowo wyrzucona na orbitę, zaś większość skał pozostała w największym fragmencie.

Duża część lodu rozproszyła się w przestrzeni, lecz istotna jego ilość mogła utworzyć pierścienie Saturna. W następnych milionach lat inne księżyce, na przykład Tytan, wpływały na pierścienie, usuwając nawet 70 proc. ich pierwotnej masy.

Zdaniem zespołu prezentującego wyniki na konferencji, taka hipoteza dobrze wyjaśnia zarówno masę, jak i skład chemiczny obecnych pierścieni. Jednocześnie badacze zastrzegają, że potrzeba dalszych analiz i poszukiwań śladów dawnych zderzeń cząstek lodowych z innymi księżycami Saturna. Możliwe jednak, że pierścienie faktycznie powstały wraz z planetą, a jedynie wyglądają na młodsze, niż są w rzeczywistości. Jak na razie takiej możliwości nie da się wykluczyć.