Jednostka 731, działająca w Mandżurii, zasłynęła z okrutnych eksperymentów na chińskich cywilach i jeńcach wojennych, które obejmowały użycie tak groźnych patogenów jak wąglik, cholera i dżuma. Wstrzykiwano im dożylnie powietrze oraz mocz zwierzęcy do nerek, a także poddawano działaniu substancji promieniotwórczych.

Szacuje się, że w latach 1932-1945 wskutek jej działań zginęło przynajmniej 270 tys. osób. Eksperymenty te były częścią skomplikowanych badań nad bronią biologiczną.

W miejscowości Anda powstał poligon doświadczalny, gdzie opracowywano bomby biologiczne. Przypuszcza się, że działalność tej japońskiej jednostki mogła sięgać również Syjamu (dzisiejsza Tajlandia). Tokio, jako siedziba Laboratorium Badań Epidemiologicznych, nadzorowało te projekty, ignorując wszelkie międzynarodowe zakazy, a Shirō Ishii, szef Jednostki 731, uważał, że zakazy tylko potwierdzają skuteczność takiej broni.

Operacja PX, znana jako “Kwitnąca Wiśnia Nocą”, zakładała masowe naloty biologiczne wsparte atakami kamikadze na Amerykę Północną. Kluczowe miały być w niej okręty I-400, mogące przenosić samoloty zdolne rozsiewać mikroby. Okręty o wyporności 3530–6560 ton miały mieć możliwość przemierzania do 31 tys. mil morskich. Ze względu na siły alianckie większość tej drogi musiałyby jednak pokonać w zanurzeniu.

Pomimo zakrojonych na szeroką skalę przygotowań, gen. Yoshijirō Umezu wstrzymał realizację operacji z obawy, że konflikt biologiczny może eskalować na światową skalę.

Po zakończeniu wojny dokumentacja Jednostki 731 trafiła do Amerykanów, co pomogło uniknąć odpowiedzialności japońskim zbrodniarzom. Sowieci krytykowali te działania, dostrzegając w nich zagrożenie rosnącej przewagi technologicznej USA.

W jednym z raportów amerykańskiej marynarki wojennej z 1947 r. znalazł się niepokojący wniosek, że nic nie daje pewności, iż moralne i humanitarne względy zawsze będą powstrzymać ludzkość przed wywołaniem globalnej epidemii.