Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!
Soborowa Konstytucja Lumen gentium (LG) o Kościele poświęca cały rozdział piąty powszechnemu powołaniu do świętości wszystkich wiernych: każdy z nas jest powołany do życia w łasce Bożej, poprzez praktykowanie cnót i upodabnianie się do Chrystusa. Świętość – zgodnie z Konstytucją soborową – nie jest przywilejem nielicznych, ale darem, który zobowiązuje każdego ochrzczonego, aby dążył do doskonałości miłości, czyli do pełni miłości wzglądem Boga i bliźniego. Miłość jest bowiem istotą świętości, do której powołani są wszyscy wierzący: wlana przez Ojca za pośrednictwem Syna – Jezusa, cnota ta „kieruje wszystkimi środkami uświęcenia, formuje je i prowadzi do celu” (LG, 42). Najwyższym stopniem świętości, podobnie jak w początkach Kościoła, jest męczeństwo, „najwyższe świadectwo wiary i miłości” (LG, 50): z tego powodu tekst soborowy naucza, iż każdy wierzący musi być gotowy wyznawać Chrystusa aż do przelania krwi (por. LG, 42), jak to zawsze miało miejsce i ma miejsce również dzisiaj. Ta gotowość do dawania świadectwa urzeczywistnia się za każdym razem, gdy chrześcijanie pozostawiają w społeczeństwie znaki wiary i miłości, angażując się na rzecz sprawiedliwości.
Wszystkie sakramenty, a w szczególności Eucharystia, są pokarmem, który sprawia, że wzrasta świętość życia, upodabniając każdą osobę do Chrystusa – wzoru i miary świętości. On uświęca Kościół, którego jest Głową i Pasterzem: świętość jest w tym ujęciu Jego darem, który objawia się w naszym codziennym życiu za każdym razem, gdy przyjmujemy Go z radością i odpowiadamy z zaangażowaniem. W tym kontekście św. Paweł VI podczas Audiencji generalnej 20 października 1965 r. przypomniał, że Kościół, aby być autentycznym, pragnie, żeby wszyscy ochrzczeni „byli świętymi, to znaczy prawdziwie godnymi, mężnymi i wiernymi dziećmi”. Realizuje się to jako przemiana wewnętrzna, dzięki której życie każdej osoby upodabnia się do Chrystusa mocą Ducha Świętego (por. Rz 8, 29; LG, 40).
Lumen gentium opisuje świętość Kościoła katolickiego jako jego cechę konstytutywną, którą należy przyjąć w wierze, ponieważ wierzymy, że jest on „nieskazitelnie święty” (LG, 39): nie oznacza to, że jest on święty w sposób pełny i doskonały, ale że jest powołany do umacniania tego boskiego daru podczas swojej pielgrzymki ku celowi wiecznemu, idąc „wśród prześladowań świata i pociech Bożych” (Św. Augustyn, De civitate Dei 51, 2; LG, 8). Smutna rzeczywistość grzechu w Kościele, to znaczy w nas wszystkich, zachęca każdego do poważnej przemiany życia, poprzez powierzenie się Panu, który odnawia nas w miłości. Właśnie ta nieskończona łaska, która uświęca Kościół, wyznacza nam misję do wypełnienia dzień po dniu, a jest nią misja naszego nawrócenia. Dlatego świętość nie ma jedynie charakteru praktycznego, jakby można ją było sprowadzić do jakiegoś etycznego zobowiązania, choćby wielkiego, lecz dotyczy samej istoty życia chrześcijańskiego, osobistego i wspólnotowego.
W tej perspektywie decydującą rolę odgrywa życie konsekrowane, o którym Konstytucja soborowa mówi w rozdziale szóstym (por. nn. 43-47). W świętym Ludzie Bożym stanowi ono profetyczny znak nowego świata, doświadczanego tu i teraz w dziejach. Znakami Królestwa Bożego, już obecnego w tajemnicy Kościoła, są bowiem te rady ewangeliczne, które nadają kształt każdemu doświadczeniu życia konsekrowanego: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Te trzy cnoty nie są nakazami, krępującymi wolność, lecz wyzwalającymi darami Ducha Świętego, dzięki którym niektórzy wierni są całkowicie poświęceni Bogu. Ubóstwo wyraża całkowite zawierzenie Opatrzności, uwalniając od wyrachowania i szukania własnej korzyści; posłuszeństwo ma za wzór dar z siebie, jaki Chrystus złożył Ojcu, uwalniając od podejrzliwości i dążenia do dominacji; czystość zaś jest ofiarowaniem serca niepodzielnego i czystego w miłości, w służbie Bogu i Kościołowi.
Przyjmując ten styl życia, osoby konsekrowane dają świadectwo powszechnego powołania do świętości całego Kościoła, w formie radykalnego naśladowania Chrystusa. Rady ewangeliczne wyrażają pełne uczestnictwo w życiu Chrystusa, aż po krzyż: to właśnie dzięki ofierze Ukrzyżowanego wszyscy jesteśmy odkupieni i uświęceni! Kontemplując to wydarzenie, wiemy, że nie ma takiego doświadczenia ludzkiego, którego Bóg by nie odkupił: nawet cierpienie, przeżywane w jedności z męką Pana, staje się drogą świętości. Łaska, która nawraca i przemienia życie, umacnia nas w ten sposób w każdej próbie, wskazując nam jako cel nie odległy ideał, lecz spotkanie z Bogiem, który z miłości stał się człowiekiem. Niech Maryja Panna, Najświętsza Matka Słowa Wcielonego, zawsze wspiera i chroni naszą wędrówkę.
Zgłoś naruszenie/Błąd
Pozytywnie
Neutralnie 
Negatywnie
Lubię to!
Super
Ekscytujący 
Ciekawy
Smieszny
Smutny
Wściekły
Przerażony
Szokujący
Wzruszający
Rozczarowany
Zaskoczony
Prawda
Manipulacja
Fake news
Oryginalne źródło ZOBACZ
Dodaj kanał RSS
Musisz być zalogowanym aby zaproponować nowy kanal RSS