Obrona tego rozciągającego się daleko na północ terytorium spoczywa głównie na około 300 duńskich żołnierzach, stacjonujących pod Dowództwem Arktycznym. Ma ono do dyspozycji unikalną jednostkę specjalizującą się w operacjach w ekstremalnych warunkach, dzięki czemu Grenlandia jest skutecznie patrolowana.

Wyjątkowa jednostka, Patrol Syriusz, to sześć psich zaprzęgów, dzięki którym żołnierze mogą przemierzać trudne tereny Grenlandii. W ironicznych sposób wypowiedział się o nich ostatnio Trump, prawdopodobnie nie zdając sobie sprawy z elitarnego charakteru tej jednostki, co szczegółowo przedstawiał Łukasz Michalik, dziennikarz Wirtualnej Polski. Ważne elementy obrony Grenlandii stanowią również helikoptery Air Greenland oraz okresowo działające fregaty duńskiej marynarki wojennej.

Od ubiegłego roku Grenlandia jest areną znaczących ćwiczeń wojskowych państw NATO, a także miejscem współpracy międzynarodowej. Sojusznicze kraje, w tym Francja i Niemcy (których okręty zacumowały w porcie w Nuuk) intensyfikują partnerstwo, co jest istotną częścią strategii bezpieczeństwa w regionie.

Istotną rolę odgrywa również baza wojskowa Pituffik, co wiąże się z porozumieniem stworzonym w 1951 roku. Początkowo znana jako baza Thule, placówka została przekształcona w centrum analizy przestrzeni kosmicznej i system ostrzegania przed rakietami balistycznymi.

Służbę pełni tu 150 amerykańskich wojskowych oraz duński oficer łącznikowy. We wrześniu 2025 r. w ramach ćwiczeń Arctic Light na lotnisku w bazie Pituffik wylądowały duńskie myśliwce F-16.

Duński rząd zadeklarował przeznaczenie 13,7 mld dolarów do 2033 roku na rozwój infrastruktury obronnej, tej zarówno na Grenlandii, jak i Wyspach Owczych. Plany te obejmują nowe jednostki pływające oraz zaawansowane technologie nadzoru, w tym drony dalekiego zasięgu.