Dwa brylanty

2 lutego 2026 r. dwie siostry loretanki – s. Maria Krzysztofa Stanisława Zguda (l. 100) i s. Maria Beata Zofia Parys (l. 102) obchodziły brylantowy jubileusz życia zakonnego. 75 lat temu ślubowały życie w posłuszeństwie, ubóstwie i czystości. 
 
2 lutego 2026 r. o godzinie 7.00 w kaplicy błogosławionego Ignacego Kłopotowskiego w klasztorze Sióstr Loretanek w Warszawie-Rembertowie została odprawiona za nie Msza Święta.
 
Podczas liturgii siostry jubilatki w obecności sióstr zgromadzenia i najbliższej rodziny odnowią swoje śluby zakonne.
 
S. Maria Krzysztofa Stanisława Zguda pochodzi z Makowa Podhalańskiego. Już w młodości angażowała się w życie religijne, będąc przez cały okres okupacji zelatorką kółka różańcowego w swoim domu rodzinnym. Codziennie uczęszczała na Mszę Świętą i przystępowała do Komunii świętej. Prowadziła comiesięczne spotkania modlitewne i zmianę tajemnic różańca, rozwijając w sobie głębokie życie duchowe.
 
O Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Loretańskiej dowiedziała się z prenumerowanego czasopisma „Kółko Różańcowe”. Nie od razu została przyjęta do zgromadzenia. Ze względu na stan zdrowia najpierw otrzymała odmowną odpowiedź. Jednak w 1949 roku po przesłaniu nowego zaświadczenia lekarskiego została przyjęta do zgromadzenia.
 
W czasie swojej posługi s. Krzysztofa pracowała m.in. w Warszawie, Sadownem, Włodawie, Loretto i Mińsku Mazowieckim. Pełniła obowiązki przełożonej wspólnot oraz katechetki. Posługiwała również we Włoszech – w Cantello i Pessano. Po powrocie do Polski pracowała w drukarni i introligatorni w Rembertowie, podejmując też inne zadania we wspólnocie.
 
S. Maria Beata Zofia Parys urodziła się z kolei na Mazowszu, w Kaczkowie Starym. W młodym wieku doświadczyła tragedii wojny – straciła trzech braci oraz ojca, mając zaledwie dziewięć lat. Matce Bożej zawdzięcza łaskę ochrony dziewictwa w tym trudnym czasie, a Bóg kształtował jej duszę, zachęcając do modlitwy i praktykowania cnót. 
 
W 1946 roku zapisała się do Milicji Niepokalanej, rozwijając życie duchowe poprzez lekturę „Rycerza Niepokalanej” i „Kółka Różańcowego” oraz innych czasopism i spotkania kółka różańcowego.
 
Od młodości angażowała się w życie religijne młodzieży. Była zelatorką kółka różańcowego, prowadząc wspólne modlitwy, zabawy i duchowe spotkania. Praktykowała pierwsze piątki i pierwsze soboty, zachęcając do tego również innych. To właśnie podczas lektury tekstu w „Kółku Różańcowym”, skierowanego do kandydatek, poczuła powołanie do życia zakonnego i zdecydowała się zgłosić do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej.
 
Do zgromadzenia wstąpiła w 1949 roku, a swoją pierwszą profesję złożyła 2 lutego 1951 roku. W czasie życia zakonnego posługiwała w Warszawie, Konstantynowie, Mińsku Mazowieckim i Loretto, a od 2001 roku mieszka w klasztorze w Warszawie-Rembertowie. Jako krawcowa szyła habity siostrom, pracowała w kancelarii parafialnej, pełniła funkcję przełożonej domu i wychowawczyni kandydatek oraz odpowiadała na inne potrzeby wspólnoty.
 
Życie sióstr jest pięknym świadectwem wierności, modlitwy i służby Bogu.