Blok EPR w Finlandii jeszcze później

We wcześniejszym harmonogramie załadunek paliwa planowano na styczeń 2020 roku, pierwsze podłączenie do sieci na kwiecień 2020 r., a rozpoczęcie regularnej produkcji na wrzesień 2020 r.

Jak tłumaczy Jouni Silvennoinen, dyrektor projektu OL3 EPR w TVO, z powodu licznych opóźnień konieczna jest konserwacja urządzeń i komponentów już zainstalowanych, a produkcja i dostawy niezbędnych komponentów są czasochłonne. Potwierdzają to wykonawcy, którzy przyznają, że w trakcie testów pomocniczych generatorów diesla znaleziono pewne wadliwe elementy, których czas dostawy sięga miesięcy.

W Europie trwa budowa jeszcze jednego bloku EPR, we Flamanville we Francji. Ta inwestycja jest też mocno opóźniona. Pierwotnie termin uruchomienia bloku był wyznaczony na 2014, a ostatnie deklaracje wykonawców i inwestora mówią, że jednostka ma być oddana do użytku do końca 2022 roku. Koszty tej inwestycji wzrosły kilkukrotnie z planowanych 4 mld euro do ponad 12,4 mld euro.

Na świecie pracują już dwa bloki EPR – Taishan 1 i Taishan 2 w Chinach. Realizacja obu tych inwestycji rozpoczęła się później niż ich europejskich odpowiedników. Budowę bloku nr 1 rozpoczęto w 2009 r., a rok później bloku nr 2. Pierwszy z nich rozpoczął komercyjną pracę w grudniu 2018 roku, a drugi we wrześniu br.