Amerykanie poza wykorzystaniem lotnictwa i pocisków manewrujących BGM-109 Tomahawk zdecydowali się też wykorzystać drony LUCAS, których nazwa jest skrótem od Low-Cost Uncrewed Combat Attack System.

Dron jest jednokierunkowym środkiem rażenia, którego cena ma nie przekraczać 35 tys. dolarów za sztukę zdolnym do atakowania obiektów odległych o 800 km. Jest on dziełem firmy SpektreWorks, która opracowała go na bazie irańskich dronów Shahed-136, które swoją drogą są ewolucją niemieckich dronów Dhrone anti-radar (DAR) zaprojektowanych pod koniec zimnej wojny.

Dron LUCAS, mimo iż kształt ma identyczny jak Shahed-136 to jest od niego mniejszy, ponieważ mierzy 3 m długości, a rozpiętość skrzydła delta wynosi 2,4 m. Dron ma przenosić głowicę bojową o masie do 18 kg, a jego naprowadzanie odbywa się po modułach nawigacji inercyjnej bądź satelitarnej z możliwością opcjonalnej łączności z siecią satelitów w środowisku silnego GPS-u. Drony LUCAS mają się charakteryzować wedle testów poligonowych kołowym błędem trafienia wynoszącym 5 metrów.

Czas lotu ma wynosić od 4 do 6 godzin, a napęd tylnego śmigła pchającego ma być realizowany przez silnik elektryczny zasilany z baterii bądź małego spalinowego boksera oferującego większy zasięg kosztem zwiększonej sygnatury akustycznej. Prędkość przelotowa ma wynosić ponad 100 km/h, a podczas lotu nurkowego na cel wzrastać dwukrotnie.

LUCAS może być używany zarówno w operacjach bojowych do np. przeciążenia obrony przeciwlotniczej przeciwnika, jak i jako cel treningowy. Z kolei jego start ma się odbywać z wykorzystaniem katapult, wyrzutni z dodanym rakietowym boosterem lub odpalanie może odbywać się z samochodów.