– Słuchając tej kwestii przez dziesięć lat wspólnych występów w “Zielonej Gęsi” zawsze miałem wrażenie, że to taka trochę prywatna uwaga w jej wykonaniu, oczywiście opakowana w grubą warstwę autoironii – mówił PAP Jacek Kawalec po śmierci Ireny Kwiatkowskiej. – Kiedy słyszę dziś bardzo często używane słowo “gwiazda” zawsze myślę: prawdziwą gwiazdą to była pani Irena Kwiatkowska – komentował wtedy aktor.

Irena Kwiatkowska odeszła 3 marca 2011 roku, w wieku 98 lat. Zapamiętaliśmy ją z ról filmowych, serialowych, ale w dużej mierze też tych teatralnych.

– Od dziecka chciała być aktorką, ale kiedy poszła na egzamin, taka biedniutka, drobniutka, bez warunków amantki, nie było łatwo – wspominała w “Super Expressie” jej bratanica Krystyna Kwiatkowska-Jabłońska. – Pomógł jej talent i szczęście.

W czasie okupacji niemieckiej brała udział w tajnych przedstawieniach, a w 1946 r. dołączyła do pierwszego powojennego kabaretu Siedem kotów w Krakowie, prowadzonego najpierw przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, potem przez Mariana Eile. To dla niej teksty pisał Gałczyński – w tym ten, który przytoczyliśmy w tytule.

Widzowie pokochali ją m.in. jako Kobietę Pracującą w “Czterdziestolatku” i matkę Pawła w serialu “Wojna domowa” (1965) w reż. Jerzego Gruzy. Pojawiła się także w kolejnych filmach i serialach tego reżysera: “Dzięcioł” (1970), “Czterdziestolatek” (1974), “Motylem jestem, czyli romans czterdziestolatka” (1976), “40-latek, 20 lat później” (1993). Nie sposób wymienić wszystkich produkcji, które do dziś Polacy uwielbiają oglądać, by powspominać Kwiatkowską.